Het Friese paard is het enige inlandse raspaard dat Nederland rijk is. Zijn wortels gaan ver terug in de tijd. Al in de 13e eeuw was de Fries bekend en de Fries anno nu vertoont nog steeds duidelijke overeenkomsten met zijn verre voorouders.

Het Friese Paard is een van de oudste getemde paardenrassen van Europa. De Fries staat gewoonlijk als een tuigpaard te boek. Weinig mensen weten dat het ook een heerlijk rijpaard is. Aanvankelijk kreeg het paard bekendheid als circuspaard, waar zijn indrukwekkende voorkomen en zijn goedaardige karakter hem zeer geliefd maakten. 

In de Middeleeuwen werd hij gefokt als rijpaard voor de ridders in hun zware harnassen.  Ook werd hij als landbouwpaard gebruikt voor de lichte karweitjes en in de 19e eeuw was de Fries geliefd als harddraver. Aan het begin van deze eeuw is het aantal Friese paarden echter sterk gedaald. Vooral als gevolg van de toenemende mechanisatie in de landbouw en de opkomst van andere vervoermiddelen. 

De daling was zelfs zo sterk, dat er voordat de Eerste Wereldoorlog uitbrak er nog maar drie hengsten over waren. Inmiddels is het tij gekeerd; de Fries heeft het hart gewonnen van veel recreatieruiters en is bovendien fraai om te zien en daardoor populair bij de invulling van een shownummer. Zijn toekomst lijkt verzekerd.

De Fries is een oud ras dat afstamt van het primitieve Europese Bos Paard. Het ras was voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog bijna uitgestorven. Sindsdien heeft hij een comeback weten te maken als tuig- en rijpaard. Het paard wordt tegenwoordig geëxporteerd over de hele wereld. Zijn populariteit is nog steeds groeiende.

Lichaamsbouw:

De dikke, volle manen en staart van de Fries zijn opvallend. Ze worden nooit geknipt,  de staart valt helemaal tot op de grond. De vachtkleur is zwart. Witte aftekeningen zijn niet toegestaan. Het hoofd is lang, met korte oortjes; de gezichtsuitdrukking waakzaam en vriendelijk. De gebogen hals wordt trots gedragen. De onderarm, schenkel en achterhand zijn gespierd. De rug is vaak iets diep.

Het beenwerk niet altijd even degelijk. Verder heeft het paard overvloedig behang op het onderste gedeelte van de benen en zijn de hoeven van zwart hoorn zeer gehard. De Fries mag niet kleiner zijn dan . De gemiddelde stokmaat ligt tegenwoordig rond . Kenmerkend voor het bewegingsmechanisme van de Fries, is de knieactie in het voorbeen. Het gebruik van de achterhand is niet altijd even sterk.

Het Friese Paard is afgebeeld op verschillende kunstwerken in de Middeleeuwen. Later werd het ras, omdat het zo'n prachtige bewegingsmechaniek had, door doelgericht te fokken, minder zwaar, om ermee te kunnen pronken in het tuig. Hierdoor werd het helaas wel minder geschikt voor de landbouw en dat is dan ook de reden dat paard bijna was uitgestorven. Een systematisch fokprogramma heeft de kwaliteit van het ras verbeterd en het aantal Friese Paarden neemt nu weer toe.

| Home page | sitemap | informatie pagina | ruitersportevenementen |